Sinónimos:
Anguis platura LINNAEUS 1766: 391
Hydrus bicolor SCHNEIDER 1799: 242
Pelamis bicolor — SCHNEIDER 1799
Pelamis platuros [sic] DAUDIN 1803: 361
Pelamis bicolor — DAUDIN 1803: 366
Pelamis schneideri RAFINESQUE 1817: 432 (nom. subst.)
Hydrophis pelamis SCHLEGEL 1837: 187 (nom. subst.)
Pelamis ornata GRAY 1842: 60
Pelamis bicolor — DUMÉRIL, BIBRON & DUMÉRIL 1854: 1335
Pelamis bicolor var. variegata DUMÉRIL, BIBRON & DUMÉRIL 1854: 1337
Pelamis bicolor var. sinuata DUMÉRIL, BIBRON & DUMÉRIL 1854: 1338
Hydrophis (Pelamis) bicolor Var. alternans FISCHER 1855
Hydrophis (Pelamis) bicolor Var. sinuata — FISCHER 1855
Hydrophis (Pelamis) bicolor Var. alternans FISCHER 1856: 63 (nom. subst. pro P. variegata).
Hydrophis (Pelamis) bicolor — FISCHER 1856: 63
Hydrophis (Pelamis) bicolor Var. sinuata — FISCHER 1856: 63
Hydrus platurus — BOULENGER 1896: 267
Hydrus platurus — STEJNEGER 1907: 439
Pelamis platurus — SMITH 1943: 476
Pelamis platurus — PETERS & OREJAS-MIRANDA 1970: 239
Pelamis platurus — STEBBINS 1985: 224
Pelamis platurus — LINER 1994
Pelamis platurus — GLAW & VENCES 1994: 350
Pelamis platurus — COX et al. 1998: 35
Pelamis platurus — MURPHY, COX & VORIS 1999
Pelamis platurus — COGGER 2000: 722
Pelamis platura — BÖHME 2003
Pelamis platurus — LEVITON et al. 2003
Pelamis platurus — SHARMA 2004
Pelamis platyura [sic] — DAS & YAAKOB 2007
Pelamis platurus — SANG et al. 2009
SERPIENTE MARINA DE VIENTRE AMARILLO
Llegan
a medir hasta sesenta y cinco centímetros los machos y sesenta y seis
centímetros las hembras. Se han encontrado registros de un metro de longitud
(O'Shea, M. 1996).
Es de color pardo negruzco oscuro por la parte superior del cuerpo y amarillo
brillante por la parte inferior. Los dos colores se juntan en una línea
bien definida. Esa coloración se presenta en casi todas las partes donde
se encuentre esta especie. En otras regiones aparece una gran diversidad de
esquemas, y los colores están a veces interrumpidos por franjas transversales
alternas.
Se alimenta enteramente en la superficie.
Tiene una boca pequeña y un par de colmillos frontales fijos ubicados
en el maxilar superior (Proteroglifa). Se sabe que en su ambiente natural como
en cautiverio no es una especie agresiva, produce poca cantidad de veneno, pero
de alta toxicidad. Se debe ser extremadamente prudente al manipularlo.
Vive especialmente en bahías y golfos, entre uno y tres kilómetros
de la costa.
El hecho que esta especie nada con facilidad a mar abierto contribuye a explicar
su gran distribución. Se ven en los mares de Mindoro y de Sulú,
nadando a millares por la superficie del agua. Los peces pequeños tienen
por instinto reunirse debajo de cualquier objeto flotante, tal como la cáscara
de un coco o de un tronco, de modo que la Serpiente al flotar tranquilamente
sobre la superficie, atrae automáticamente su alimento natural. Pero
si el pez que ha elegido como alimento se escapa hacia el fondo del mar, es
incapaz de seguirlo ni de localizarlo.
Generalmente se lo encuentra en aguas con una temperatura superior a los veinte
grados centígrados. La temperatura letal está considerada en los
once grados centígrados como mínimo y los treinta y seis grados
centígrados como máximo.
Se encuentra validada por ITIS "Integrated Taxonomic Information System".
Se encuentra dondequiera que se hallen todas las demás especies, siendo
la única que llega hasta la costa occidental de América, encontrándose
en Méjico, Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá,
Colombia, Ecuador, islas Galápagos y Perú. Además es la
única que puede llegar a tener posibilidad de llegar hasta el Golfo de
Méjico a través del Canal de Panamá y penetrar de esta
forma como única especie en el Océano Atlántico. En dirección
opuesta ha conseguido llegar hasta Madagascar, isla que se encuentra en la costa
oriental de África. Es pelágico.
COLABORE PARA MEJORAR LA PÁGINA.
ENVÍE DESCRIPCIONES DE SERPIENTES.
ESCANEE O FOTOGRAFÍE ARTÍCULOS SOBRE LAS DIFERENTES ESPECIES.
RECUERDE ENVIAR TAMBIÉN INFORMACIÓN SOBRE LA BIBLIOGRAFÍA UTILIZADA.
contacto